DRAKENGLOED.NL

Jaap Boekestein (1968) won in 2003 de Paul Harland Prijs met Vrouwe van Excalibur. Verschijnsel heeft twee romans en een verhalenbundel van hem uitgegeven. Onlangs verscheen bij Books of Fantasy De dood van de magiër. Boekestein is inmiddels een veteraan, dus de liefhebber zal zich in de handen wrijven.
We lezen over de avonturen van de drie halfzusjes Asca, Mayl en Cyrel, die als danseressen proberen te overleven in de nogal vrouwonvriendelijke stad Kadhal, vol magiërs, schurken en avonturiers. De zusjes zijn onafhankelijke, jonge vrouwen die ondanks hun gekibbel eensgezind het gevaar tegemoet treden. Omdat hun vader, de schelm Vial Twintigvinger, na een magisch vuurgevecht Kadhal spoorslags moet verlaten, blijven de zusjes achter met een gokschuld die ze slinks proberen in te lossen. En wat is er aan de hand met tovermeester Trannisaeddes, die zich verschuilt achter een muur van duisternis tijdens het optreden van de zusjes? De dood van de magiër is een verzameling decadente, rauwe fantasyverhalen die zich afspelen in een genadeloze woestijnstad die om het magische Godsoog van Kad is gebouwd.
Tegelijk is dit een gebrek: als roman is De dood van de magiër onsamenhangend. Het is een verzameling sfeervol geschreven verhalen, die slechts oppervlakkig met elkaar verbonden zijn. Het hoofdstuk ‘Gebonden liefde’ is een ijzersterk verhaal over een martelende psychopaat, dat de decadente sfeer in Kadhal treffend schetst, maar het voegt niets toe aan het hoofdverhaal. Het zou juister zijn geweest als dezer roman alleen als Kronieken van Kadhal was betiteld. De titel De dood van de magiër dekt de lading niet en verraadt bovendien het lot van Trannisaeddes.
Hiermee samenhangend: Boekestein hanteert teveel perspectieven. Naast de avonturen van de halfzusjes en hun vader spelen ook de nobele kapitein Maezelan, prins Derfandiah en de huurmoordenaar Olax een rol. In eerste deel van een serie is het volgens ongeschreven wetten wenselijk dat het merendeel van de verhaallijnen uiteindelijk samenvloeien, maar deze roman heeft een te open einde waardoor de lezer onbevredigd achterblijft. Het vermoeden ontstaat dat Boekestein al zijn personages en verhaallijnen uiteindelijk aan elkaar gaat knopen, maar daar heeft hij naar schatting nog minstens twee romans voor nodig. Het einde van dit deel doet verlangen naar het vervolg, want Boekestein is een uitstekend auteur met een rijke fantasie. Maar het zou wenselijk zijn als hij meer samenhang aanbrengt en minder perspectieven hanteert.